Saltar para: Post [1], Pesquisa e Arquivos [2]



Getrouwd zijn of samenwonen.

Sexta-feira, 09.03.12

Overgenomen uit de Volkskrant, voor al diegenen die af en toe denken....... zou het niet prettiger zijn zonder mijn partner?

Samenwonen dient een sociaal doel: je leert een ander mens intiem kennen en verdragen. Dat is het moeilijkste wat er is. Maar ook het zinnigst. Dat betoogt Lisette Thooft.

Er zijn allerlei goede persoonlijke redenen om te trouwen of samen te wonen met een partner, zoals: je wordt er gelukkiger van dan als je alleen blijft. Het is goed voor je gezondheid. Het is goedkoper. Er zijn ook allerlei goede redenen om vrijgezel te blijven: je bent vrij om te gaan en te staan waar je wilt. Je hoeft geen irritante eigenschappen van een ander te verdragen. Je vermijdt de kans op een vechtscheiding.

Wat ik nog niet langs zag komen in de nieuwe hausse aan artikelen is een soort meta-doel, een bovenpersoonlijk of sociaal effect van het moderne huwelijk of samenwonen (dat komt voor mij op hetzelfde neer), dat je pas ziet als je de zaak bekijkt vanuit een historisch perspectief. En dat verregaande gevolgen heeft.
Je wordt namelijk langzamerhand een toleranter mens naarmate je beter leert om intiem samen te leven met een andere volwassene, en dat vol te houden ondanks alle irritaties. 

Vredig samenleven met een ander mens die echt anders is dan jezelf - dat is zo ongeveer het moeilijkste wat er bestaat. Vandaar ook dat huwelijksadviezen vaak luiden: kies tenminste een partner die op je lijkt wat betreft intelligentie, opleiding, religie, politieke overtuiging. Met andere woorden: houd de verschillen zo klein mogelijk. Want dan is het al moeilijk genoeg.

Rolpatroon
En het is er de laatste decennia niet gemakkelijker op geworden, integendeel. Dat komt door de emancipatie en het loslaten van vaste rolpatronen. Vroeger, zeg tot de jaren zestig, wist elke vrouw hoe ze zich in haar huwelijk diende te gedragen, namelijk als een goede echtgenote. En elke man had ook wel zo'n beetje door wat er van hem verwacht werd binnenshuis. Als je niet gelukkig was, dan had je daarover je mond te houden. Het gemak zat hem erin dat je niet serieus of autonoom hoefde na te denken over je plichten en rechten. En je hoefde jezelf niet te laten zien zoals je werkelijk was: het masker van het rolpatroon voldeed. Natuurlijk leerden echtelieden elkaar toch wel intiem kennen, want als je veertig jaar met iemand samenleeft, dan leer je heus wel door de maskers heen te kijken. Maar er was veel gehuichel, en veel verborgen leed.

Tegenwoordig willen we gelukkig zijn en als dat niet lukt, praten we daarover en proberen we er iets aan te doen. We willen onszelf zijn, of zelfs onszelf worden, binnen een relatie. We hebben romantische idealen. Dat maakt relaties een stuk ingewikkelder. Er is een hoop collateral damage, zou je kunnen zeggen, zoals een sneller verloop van partners, ontrouw, akelige scheidingen en dure relatietherapie. Maar het meta-doel van het huwelijk wordt wel beter gediend door openlijk te praten over de problemen.

Gekmakende andersheid
Met het loslaten van de starre rolpatronen wordt echte intimiteit vanaf het begin mogelijk, en ook nodig, zelfs onvermijdelijk. Beiden leren de ander zien zoals hij of zij werkelijk is, in zijn of haar totale, gekmakende andersheid, en moeten wel leren om dat steeds beter te accepteren. De ander niet alleen verdragen, maar zelfs zoveel mogelijk van die ander te houden: dat rekt ons op. We worden er innerlijk groter van, breder, dieper. Toleranter.

Relaties op basis van romantische liefde zijn er nog niet zo lang in de wereld. Al denken de meeste mensen van wel: 'In liefde en seks is er nooit iets veranderd' hoor je met grote vanzelfsprekendheid beweren. Dat is een vergissing. Vóór de Middeleeuwen bestonden dit soort relaties helemaal nergens, en na de Middeleeuwen waren ze nog eeuwenlang alleen te vinden in Europa. Historici noemen het huwelijk op basis van vrije partnerkeuze 'het Europese huwelijkspatroon' omdat het hier is opgekomen en allengs ingeburgerd geraakt. Allerlei factoren speelden een rol, waaronder de pest, het christendom en de romantiek van de hoofse liefde. De rest van de wereld hield nog lange tijd vast aan huwelijken gearrangeerd op basis van economisch nut en/of voortplantingsdoelen. Maar het ideaal van het Europese huwelijkspatroon won terrein en het wordt nog steeds geëxporteerd naar alle uithoeken van de wereld, via films en televisie.

Overal waar gearrangeerde huwelijken nog altijd de norm zijn, is de maatschappelijke tolerantie in de maatschappij minder goed ontwikkeld dan in het Westen. Want hier zijn we dus collectief nu sinds een eeuw of zeven, acht aan het oefenen met die lastige opdracht, die steeds lastiger wordt naarmate we steeds vrijer worden. 

Je zou kunnen denken dat het religieus of politiek fundamentalisme is dat vaste rolpatronen tussen de seksen in stand houdt - maar het is juist andersom. Alles begint thuis, in de relatie. Als mensen de vrijheid krijgen om hun eigen partner te kiezen en desgewenst ook weer te verlaten, dan wordt hun samenleving op den duur vanzelf steeds vrijer.
Dat het zo moeilijk is, is natuurlijk geen reden om dit belangrijke ontwikkelingswerk op te geven. Eerder om er met verdubbeld enthousiasme tegenaan te gaan.

Lisette Thooft is schrijver en publicist.

Autoria e outros dados (tags, etc)

publicado por NCBPortugal às 18:39








comentários recentes

  • Marant

    Wij zijn al open vanaf vrijdag 5 september!!

  • MARANT

    Nog gedurende deze expositie hebben we een special...

  • Karin Hulsman

    Helaas, de markt gaat morgen niet door. De volgend...

  • Bert ten Brinke

    Mooi, Leni.Dit gedicht is muzikaal vertolkt door h...

  • Anónimo

    gostei do blog

  • leni

    ocharme die non... 'k zou niet in haar plaats will...

  • marten salverda

    Vanuit Nederland onze oprechte deelneming! Sterkte...

  • Leen

    http://e-beira.com/index.php?option=com_adsmanager...

  • Leen

    http://www.facebook.com/events/283276478451184/We ...

  • NCBPortugal

    ja, inderdaad .De volgende is op 1 juli.Leni